loader image
Skip to content

Maciej Pieprzyca

MaciejPieprzyca_b

„To ja zabiłem Laurę Palmer” melorecytował Marcin Świetlicki na początku lat dziewięćdziesiątych. Wszyscy na pewno pamiętają słynny serial Davida Lyncha „Miasteczko Twin Peaks”, który opowiada o pięknej, młodej dziewczynie, która została zamordowana w małym, prowincjonalnym miasteczku, gdzie wszyscy się znali. Przyjeżdża komisarz z zewnątrz i szuka sprawcy…

Bardzo podobny zabieg robi Maciej Pieprzyca w swoim teatrze telewizji „Fryzjer” i jeszcze wcześniej w filmie fabularnym „Inferno”. Ginie młoda dziewczyna i musi znaleźć się winny. Reżyser przeprowadza nas przez kolejne etapy śledztwa. Nie robi tego jednak w klasyczny sposób, nie jest to zwykłe dochodzenie. Przede wszystkim liczy się opowiadana historia, Pieprzyca jest wytrawnym opowiadaczem, który wciąga nas w swój świat tak, że zapominamy, że to opowieść i że ktoś za nią stoi. Sam fakt, że film „Chce się żyć” zaistniał najpierw w formie książkowej, jest tego potwierdzeniem. Autor filmu zdawał sobie sprawę, że o wszystkim opowiedzieć nie zdoła. Napisał więc najpierw powieść, na której oparł dopiero film.

Pieprzyca nie zostawia nas bez odpowiedzi. Nie znaczy to, że wszystko wyjaśnia. Nie dochodzimy do mety, to raczej drogowskaz. „Inferno” zaczyna się marszem milczenia ludzi z miasteczka, gdzie zamordowano młodą licealistkę. Reżyser pokazuje, skąd ci ludzie wyruszyli i dokąd zmierzają, a miejsce to nazywa się brakiem komunikacji.

To, co autora „Chce się żyć” interesuje najbardziej, to drugi człowiek, z jego innością, jego charakterem, zainteresowaniami, uczuciami. Ludzie giną w sensie dosłownym i przenośnym, z braku komunikacji, rozmowy. Gdyby ktoś spróbował dotrzeć do Sylwii, bohaterki „Fryzjera”, Baśki zwanej Xenną, bohaterki „Inferno”, Mateusza, bohatera „Chce się żyć”, nie doszłoby do tragedii. Dotrzeć, czyli otworzyć się na Drugiego, zobaczyć w nim innego człowieka, spróbować go zrozumieć. W przeciwnym razie słowa Marcina Świetlickiego nadal będą aktualne i tak naprawdę każdy zostaje obciążony winą za zmowę milczenia.

Tekst Alicja Rosé

Najnowsze artykuły

Polska Światłoczuła na Film Spring Open 2019

W dniach 15 – 24 października jako partnerzy technologiczni wyświetlaliśmy filmy na Film Spring Open W ramach wieczornych projekcji filmów odbyły się pokazy filmów: „Jutro ...
Read More

Grzegorz Brzozowski

Absolwent Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy, film dokumentalny poznawał pod opieką Marcela Łozińskiego, Jacka Bławuta i Vity Żelakeviciute. Studiował również socjologię, psychologię i reportaż ...
Read More

Trasa z Robertem Więckiewiczem i filmem “Jak pies z kotem”.

9 listopada po raz kolejny ruszamy w trasę ze światłoczułym filmem "Jak pies z kotem". Po projekcji odbędzie się rozmowa i transmisja on-line z naszym ...
Read More

Podsumowanie trasy z “Obcym na mojej kanapie” Grzegorza Brzozowskiego

Przez ostanie 4 dni podróżowaliśmy po Warmi i Mazurach a towarzyszył nam Grzegorz Brzozowski. Reżyser filmu "Obcy na mojej kanapie" odwiedzał z nami. Trasę zaczęliśmy ...
Read More

Obcy na mojej kanapie

Obraz współczesnego miasta z perspektywy couchsurferów – Warszawa jako miejsce spotkań ludzi z różnych stron świata, w różnym wieku i z różnymi historiami życiowymi. Łączy ...
Read More
Scroll To Top